কোৱা আৰু শুনাৰ এনে এক পথ যিয়ে সংঘাতক সম্পৰ্কলৈ সলনি কৰে — দোষ আৰু বিচাৰৰ পৰিৱৰ্তে আমাৰ সকলোৰে ভিতৰত নিৰৱে থকা প্ৰয়োজনবোৰ চিনি।
মনোবিজ্ঞানী মাৰ্শ্বাল ৰোজেনবাৰ্গে বিকশিত কৰা এই পদ্ধতি এটা সৰল পৰ্যবেক্ষণৰ ওপৰত আধাৰিত: সংঘাত বঢ়োৱা অভ্যাসবোৰ আমাৰ কোৱাৰ ধৰণতে সোমাই থাকে। দোষ, সমালোচনা, দাবী আৰু বিচাৰে মানুহক পৃথক কৰি পেলায়।
প্ৰতিটো কঠোৰ শব্দৰ আঁৰত, প্ৰতিটো নিৰৱতাৰ আঁৰত আৰু প্ৰতিটো তৰ্কৰ আঁৰত এটা অপূৰ্ণ মানৱীয় প্ৰয়োজন থাকে। নিজৰ আৰু আনৰ ভিতৰত সেই প্ৰয়োজনবোৰ শুনিবলৈ শিকিলে, বলপূৰ্বকতা, অপৰাধবোধ বা ভয় অবিহনে সহযোগিতা নিজে নিজে গঢ় লৈ উঠে।
দোষ বা সমালোচনা অবিহনে নিজৰ পৰ্যবেক্ষণ, অনুভৱ, প্ৰয়োজন আৰু অনুৰোধ ভাগ কৰা। নিজৰ অভিজ্ঞতাৰ দায়িত্ব আনক নিদি নিজে লোৱা।
খঙৰ আৱৰণত আহিলেও আনজনৰ পৰ্যবেক্ষণ, অনুভৱ, প্ৰয়োজন আৰু অনুৰোধ শুনা। প্ৰতিক্ৰিয়া দিয়া বা সমাধানৰ বাবে খৰখেদা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁলোকৰ বাবে কি গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুমান কৰা।
অনুৰোধত শাস্তি অবিহনে “নহয়” বুলি কোৱাৰ ঠাই থাকে। প্ৰত্যাখ্যানৰ লগত পৰিণাম যোগ হোৱা মুহূৰ্ততে, সেয়া নিৰৱে দাবীলৈ সলনি হয় — আৰু সম্পৰ্ক ভাঙে।
প্ৰয়োজন সৰ্বজনীন: সুৰক্ষা, সন্মান, সম্পৰ্ক। কৌশল হ'ল সেইবোৰ পোৱাৰ নিৰ্দিষ্ট পথ। আমি প্ৰয়োজনৰ ওপৰত কমেইহে বিবাদ কৰোঁ — বিবাদ কৌশলৰ ওপৰত।
“মোক প্ৰতাৰিত যেন লাগে” আচলতে এটা ব্যাখ্যা। ইয়াৰ তলৰ আচল অনুভৱ প্ৰায়েই আঘাত বা ভয়। আচল অনুভৱক নাম দিয়াটোৱে বিচাৰে বন্ধ কৰা দুৱাৰ খোলে।
বেছিভাগ সময়তে মানুহে পৰামৰ্শ নিবিচাৰে। তেওঁলোকে শুনা হ'ব বিচাৰে। উপস্থিতিয়ে সমস্যা সমাধানতকৈ বেছি কাম কৰে — আৰু সাধাৰণতে সেয়া আগতে আহিব লাগে।
“নিৰ্ণয় আৰু বিচাৰৰ পৰিৱৰ্তে কি পৰ্যবেক্ষণ, অনুভৱ আৰু প্ৰয়োজন হৈ আছে সেয়া স্পষ্ট কৰাত মন দিলে, আমি নিজৰ কৰুণাৰ গভীৰতা আৱিষ্কাৰ কৰোঁ।”